İzi Kalmasa Bari
Kış berbat geçiyor o yıl, hava buz gibi. İlkokul birdeyim. Yazın üzerimden atabildiğim sessizliğim bu havalarda artıyor. Çünkü hava erkendenOkumaya devam edin
Kış berbat geçiyor o yıl, hava buz gibi. İlkokul birdeyim. Yazın üzerimden atabildiğim sessizliğim bu havalarda artıyor. Çünkü hava erkendenOkumaya devam edin
Kendi çocukluk mahallemi doktora tezimin araştırma sahası olarak seçtiğimden beri çocukluğum üzerine düşünüp duruyorum, zamanlı zamansız. Nevi şahsına münhasır kadınlarOkumaya devam edin
Dedem rahmetli ölmeden önce son kez hastaneden eve gelmişti. Yani o zamanlar, bir sonraki sefer hastaneye gideceği ve orada hayataOkumaya devam edin
94 yılında annem, amcamın düğününde giyeceğimiz giysiler için çok özenmişti. Bana kavun içi, ablama ise lila rengi diz hizasında kabarıkOkumaya devam edin
Sene 1999. Büyük bir spor salonundayız. Yere bantla badminton sahaları çizilmiş. İnce bir raket ve tüy topla oynanan o oyunuOkumaya devam edin
“Taksim bir kişi alır mısınız?” Ne biçim bir cümle. Bari Taksim için veya Taksim’e deseydi. “Bir kişi de buradan alırOkumaya devam edin
İşten çıktım, eve gitmeden önce alışveriş yapmak için markete girdim. Yüküm fazla olunca, taksi tutayım da dolmuşta başkalarını sıkıştırmayayımOkumaya devam edin
Kalabalık yollar beni korkutuyor. Çok korkutuyor. Düz bir hatta karşıdan gelenler üstüme üstüme yürüyor sanki; benimle aynı yönde yürüyen erkeklerOkumaya devam edin
Ortaokul yıllarım. Bir kuzenim var, Gamze. Aramızda sadece bir yaş var; nasıl oldu hatırlamıyorum ama bir araya geldiğimiz an delilerOkumaya devam edin
Üniversiteye başladığımda yeni arkadaşlarım da olmaya başladı. Çoğu başka şehirlerden gelmişti, yurtta veya birlikte tuttukları bir öğrenci evinde kalıyorlardı. ŞanssızlıkOkumaya devam edin










